Voetzolenpolitie

Links en rechts schieten ze onder je oksel door, hordes bejaarde Thai. Ik was gewaarschuwd, busladingen werden leeg gelaten bij de ingang van het nationale paleis, een bezienswaardigheid in Bangkok. Maar op het overvolle plein met alle tempels was het loeiheet en krap en liepen ze je letterlijk omver. Of zwiepten ze je met hun verlengde selfie stickies om de oren daarbij hoge geluidjes voortbrengend. Vlug, vlug, snel, snel. De in onvermijdelijke afritsbroek gehulde Djosergroep stak er wat schril bij af en liet zich uiterst gemoedelijk rondleiden door hun gids. Maar de Thai hadden haast.

Daags tevoor was ik helemaal zen geworden in het schitterende Wat Pho boeddha complex. Ik scharrelde van tempel naar tempel met steeds een andere boeddha en ging er soms ook even bij zitten, net als de biddende Thai en de incidentele tot het boeddhisme bekeerde veelal ongewassen Westerse hipster. Omdat ik weer eens door een, ditmaal Thaise, mug in mijn enkel was gestoken die, evenals bij de Pakistaanse variant, was opgezwollen tot weinig charmante olifant proporties, strekte ik mijn zere been heel eventjes recht voor me uit. In een poging na een lange wandeling wat ontspanning te zoeken. Onmiddelijk werd ik op de schouder getikt door de voetzolenpolitie....ik weet dat het niet kan en al helemaal niet in de richting van een boeddha, maar mijn enkel diende eventjes gestrekt. Sorry. En iedereen is ook zo aardig en behulpzaam hier. Dan voel je je dubbel een boerenpummel.

Weinig originele gedachten helaas

Bijna zes maanden in Pakistan en nog steeds ben ik niet actief gaan bloggen zoals voorgenomen. Maak ik dan niets mee? Jawel maar werk slokt me op en s'avonds ben ik vooral moe. Veel meer dan korte Facebookberichten zit er niet in en al mijn schrijvelarijen zijn voor werk. Mijn schrijfcursus korte verhalen ligt onaangeroerd op me te wachten. Ik lees veel en kijk films maar verder komt er weinig uit mijn handen. Ik kan me wel weer gaan voornemen het in 2015 anders te gaan doen maar ik beloof niks.

De lange weg

Mannetjes mannetjes overal mannetjes

De wasmachine doet het en het internet, de wijn staat in de koelkast. Ik ben een gelukkig mens. Dit was de meest hysterische verhuizing ooit. Drie open wagentjes met spullen en zeven sjouwers. Tegelijkertijd de bomfolie mannetjes. Vandaag de internet mannetjes en de wasmachine mannetjes en niet te vergeten de aggregaat mannetjes. Die zijn nog bezig nu om een foeilelijk apparaat voor de poort te plaatsen. O en dan stonden er vanochtend vier kerels in mijn slaapkamer met de deur dicht om mijn stalen deur op te meten. Al de mannetjes maakte er weer een zooitje van maar de keuken is ingeruimd en de meubels staan. Nog 20 doosjes uitpakken schat ik zo. De guard zijn huisje staat ook weer knap in de verf en ik zit op mijn balkon en luister naar de pauw van de buren. Die moskee tegenover mijn huis kan ik hebben, het is net Istanbul, die pauw daar moet ik nog even aan wennen. Bijna alle collega's zijn ook nog even aangewaaid om te komen kijken of lieten via sms hun medeleven blijken. De dame die bij mij komt werken is een fantastische harde werker en heeft er ook 20 dozen doorheen gejast vandaag. Net even wat boodschappen gedaan bij de markaz op de straat. U bent onze nieuwe buurvrouw? Ja, dat kan niet missen natuurlijk.

Going local dilemma

Ik ben bijna om. Na zeven weken in dit land ben ik bijna zover dat ik lokale dracht ga dragen. Het is hier zo heet dat de pyjama of salwar kameez me ineens een stuk minder modetechnisch onethisch voorkomt. Hoe heerlijk is het dragen van wijde kleding en hoe koel. De vrouwelijke variant is doorgaans vrolijk gekleurd met borduursels en toch moet ik iedere keer lachen als ik er een, meestal iets te zware, witte vrouw in zie rondlopen. Dat had ik ook in Afrika. Vlisco stoffen zijn schitterend maar dan toch vooral op donkere dames. Dus ik worstel me puffend in mijn strakke broeken, doorgaans zwarte shirtjes en hoge hakken door de dag. Gelukkig is er bijna overal airco. Cecile Narinx kan trots op me zijn.

Ondertussen in Islamabad

Prins poes houdt niet van skypen zoveel is nu duidelijk. Alles geïnstalleerd nu in nieuwe tijdelijke onderkomen. Vandaag weer 10 huizen gezien en er is nu een top drie. Nu is makelaar aan zet en dan kunnen we beslissen. Ik verkeer in de veronderstelling dat het dan allemaal snel kan gaan en dat ik eind september met eigen spullen in eigen huis woon maar dat is wellicht wat te positief gedacht. Dagen slijt ik vooral op kantoor, veel afspraken worden afgezegd of uitgesteld. Vanwege de onrust waar je op deze enclave niets van merkt. Het is hier groen met veel slagbomen en verkeersdrempels. Omdat ik naast de Amerikanen woon lijkt mij het nemen van foto's een hachelijke onderneming. Daar houden ze niet zo van. Het moet nog spannend worden.

Verhuizing nummer 1

Tripje

Mocht ik er zomaar even uit vandaag! Met chauffeur even downtown Islamabad in voor missie pasfoto. Nodig voor aanmelding bij de Pakistaanse autoriteiten. Tot nu toe alleen ritjes van hotel naar ambassade en weer terug. Raar.
Ik zal een foto scannen en plaatsen want ze hebben iets bijzonders met mijn haar gedaan op de foto. Er is een soort rechte pruik van gemaakt. Pluishaar door hoge luchtvochtigheid hier zeker niet mooi? Wachten op de foto's ingevuld met een rondje door dit winkelcentrum. Met tips over waar je de beste dvd's kopen kon, de mooiste juwelen en alle soorten huishoudelijke apparatuur voor weinig. Zag er reuze gezellig uit. Hoop dat ik er snel zelf eens boodschappen kan doen in mijn eigen bolide. Nu weer in hotel. Nog even genieten van mijn fijne bed. Vanavond sla ik het buffet maar even over en ga met nootjes in bad liggen.

Tijd voor fictie

Na vier dagen eenzame opsluiting was ik dolblij met anderhalf dagje werken. Maar nu weer in hotel. Het gaat er om spannen vanavond. Demonstranten hebben aangekondigd de red zone binnen te marcheren. En de regering heeft het leger ingezet om de red zone te beschermen. In de red zone zijn de Pakistaanse overheidsgebouwen, de ambassades en uiteraard een zeker hotel. Heb net twee mannetjes laten schrikken door ineens op het dak te staan via een nooduitgang. Dat was niet helemaal de bedoeling. Tot zover wat ik meemaak. Dat lijkt dus veel maar is op afstand. Tijd voor fictie, concludeerde vriendin M. Huiswerk schrijfcoach dus.

Dag twee

Dag twee van niet geheel vrijwillige opsluiting in hotel. Ik heb een mooie kamer met internetverbinding en tv, er is een zwembad, één restaurant is open en het koffietentje. Ik en de andere gasten, dat zijn er niet veel, verplaatsen zich van ene lokatie naar de volgende. Vrienden gemaakt met Duitse KMAR man en de Thaise Spa dame. Ze had weinig klanten dus mijn handen en voeten erg mooi.
Verder ontvang ik updates van onze beveiligingsman. Islamabad's wegen nu volledig geblokkeerd in afwachting van de mars uit Lahore. Helemaal vreedzaam is het niet meer. Ik zou wel een wijntje lusten maar helaas. Niet te krijgen in dit hotel.
Leermoment. Volgende lockdown is met drank en dvd-tjes.

Opgesloten

Zojuist heerlijk ontbeten in het hotel met op de achtergrond de panfluitversie van Bring in the clowns. Nog niets te merken van de grote mars die er vandaag aankomt op de onafhankelijkheidsdag van Pakistan. Oppositiepartijen hebben hun achterban opgeroepen in colonne naar Islamabad te trekken en daar het aftreden van huidige minister president te eisen.
Voor de details zie hier.
Het gevolg is dat ik op dag 3 van mijn verblijf in Pakistan in lockdown zit zoals dat zo mooi heet. Ik mag mijn hotel niet uit. De komende dagen. Er daagde me wel iets uit een overdrachtsgesprek dat dit wel eens aan de hand was zo af en toe maar toen ik in de nacht van maandag op dinsdag van het vliegveld werd gehaald, bleek het acute realiteit. Nog wel anderhalve dag op de ambassade geweest en iedereen ontmoet maar gisteren keurig naar hotel gebracht om maandag pas weer opgehaald te worden. Ik kan er ook niet uit. Straten in mijn zone zijn geblokkeerd met hele grote zeecontainers. Verwacht dus een aantal blogs! Tijd zat.

Puinruimen

Alhoewel mijn dagen bestaan uit het openen van laden en kastjes die ik reeds vele jaren niet geopend had en ik nu bijna al mijn vergaarde huisraad weer eens door mijn handen heb laten gaan, voel ik me goed. Het is lekker weer, ik rommel van kamer naar kamer, gooi eens wat weg, ruim eens wat op, lunch tussendoor in mijn favoriete tentjes in de buurt, bel eens een verzekeraar of energieleverancier en luister naar oude hervonden cd's.
Ook een lichtpunt, weliswaar van weinig nut voor mij, is dat lijn 11 weer rijdt sinds vandaag! Van de acht jaar op de Conradkade heeft er vier jaar geen gereden of slechts in één richting. Het is een mooie dag die je bijna doet vergeten dat nog niemand heeft gereageerd op je fijne bank met lichte poezenschade die al 48 uur gratis op marktplaats staat.

Een blog is niet meer genoeg

Op dit moment is mijn leven een aaneenschakeling van afscheid nemen. Tamelijk grote onzin want ik vertrek pas over een maand, maar ja ik kan moeilijk alle campingplaatsen in Europa af om iedereen gedag te zeggen. Een zogenaamde tournée d'adieu. Had ik het eerder bedacht dan had ik het gedaan, in een rijdende pipo wagen.
Goed, afscheid komt in vele vormen en maten. Formeel in nette entourage of kipkluivend met een begeleidend sausje. Er is altijd drank en er zijn cadeaus. Ik wil geen cadeaus want ik ben mijn halve huisraad aan het afstoten, dus er moeten juist dingen uit. Bovendien neem je in mijn professie vaker afscheid dus heb je feitelijk veel meer cadeau-momenten dan in andere professies. Oneerlijk dus. Nu heb ik echter toch een cadeau gekregen van mijn Raad van Advies (die zichzelf buiten mij om de titel Raad van Toezicht hebben toe-ge-eigend omdat ze denken zo meer invloed te kunnen uitoefenen). Het is...een schrijfcoach op afstand! Een docent van de schrijversvakschool die me in aantal online sessies zal begeleiden bij het schrijven van korte verhalen. Omdat het er nu maar eens van moet komen. Daar in Islamabad. Drie ingrediënten werden vast genoemd voor de eerste serie op te leveren verhalen. Een zwemmoment, een scene met kat & balkon, en sex. Einddoel is publicatie, oplage onbekend. Ik krijg het nog druk.

I am back

Nanna als schrijfster, Nanna the come back kid. Zomaar ineens. Amant de deur uit. Tijd te over en opeens op maandagochtend inspiratie. Tikkeltje ongeleid nog maar dat zal zich snel veranderen. En waarom? Was het de briljante clip tijdens de eerste aflevering van Zomergasten gisteren? Of toch de vage webcam tekensessie erachteraan? Is het het weer, de opspelende hormonen of mijn nieuwe jurk? Het vooruitzicht op een nieuwe werkplek? Mijn lezers zijn natuurlijk al lang afgehaakt. Voordat ik ze teruglok met slinkse marketing technieken eerst maar eens een blog met inhoud schrijven.

Iedereen z'n moeder

Ik dacht dat iedereen z'n moeder je afleerde met open mond te eten. Dat dat gemeengoed was. Dat iedere moeder waar ook ter wereld je dat afleerde naast de vele dingen die ze je daarnaast aanleerde. Maar hele volkeren zijn overgeslagen door hun moeders. Waaronder de Chinees. En die ene keer per maand in de Wong Kee overleef ik dat nog net, Chinezen die met open mond eten, maar nu ga ik dus naar China. En lees ik een artikel waarin ik word gewaarschuwd: 'Leuk of niet, Chinezen hebben gewoontes die ons als kind als de wiedeweerga zijn afgeleerd'. Dus ik ben gewaarschuwd. En angstig.

Duts design

Je kent het wel, je hebt je goeie kleren aan, er komt visite en je denkt, ik gooi nog snel wat chloor door het toilet voor de frissigheid en ja hoor. Een vlek op je broek. Dáár kan je wat mee, dachten diverse ontwerpers die tevens technisch onderlegd waren (Tenminste, ik fantaseer dan dat dat zo gegaan moet zijn).

Het resultaat zie je hier, een geweldig apparaat waarmee je door programmering bleek aanbrengt op stof en zo schitterende doeken krijgt. Het was één van de hoogtepunten van de tentoonstelling Dutch Invertuals die ik vorige week bezocht. Vorige week bezocht ik de Salone del Mobile in Milaan. Ik schoof direct aan bij de lunch naast Joep van Lieshout, Maarten Baas en Hans Lensvelt.

Joep van Lieshout en Hans Lensvelt werken nu 12,5 jaar samen, de ontwerper (of is het een kunstenaar?) en de meubelproducent maakten samen deze presentatie in Milaan getiteld Furnication. Mocht je trouwens een fervente prijsvechtervlieger zijn, in de gloednieuwe lounge 4 op Schiphol is ook werk van Atelier van Lieshout te zien, de groene Glyder bank ook gemaakt door Lensvelt.

Zomaar een voorbeeld van een succesvolle samenwerking tussen een meubelfabrikant en een ontwerper. En daarvan waren er meer. Succesvolle samenwerkingen die leiden tot verkoopbare producten, zoals het werk van diverse ontwerpers voor de Vorm. Om de diversiteit van hun meubelaanbod te vergroten trekt De Vorm sinds enkele jaren ook jonge ontwerpers aan. En daar win je dus prijzen mee.

Of kijk naar wat Scholten & Bajings deden voor Karimoko bijvoorbeeld zo ongeveer het mooiste dat ik heb gezien.

Wat is me verder nog is opgevallen na 3 en halve dag slenteren door Milaan (door uw eigen trendwatcher Ping Adeltouw):

- Kurk is het nieuwe hout;
- Het thema vogels in design blijft onverwoestbaar;
- De opgespoten stoelen van Dirk van der Kooij op 3 plekken in Milaan is wellicht toch wat overdreven;
- Salone del Mobile is een event want Heineken heeft er een huis;
- Niemand gebruikt fluorkleuren in zijn interieur, maar dat weet men in Milaan nog niet;
- 3D printing oftewel ‘action design’ want overal live te zien, is heel erg hip en de toekomst (lees ook The Economist van deze week).

Nespresso snob

Vorige week was ik in de Haagsche Nespresso winkel. Maakten we eerst nog grapjes over de mensen die op zaterdag in de rij gingen staan voor koffiecupjes, nu wilde ik toch eventjes kijken. We krijgen immers een Nespresso apparaat van vrienden. De man, een gadgettype, had zijn vrouw en zichzelf het nieuwste model cadeau gedaan want die had een knopje minder of zoiets. Exit model van vorig jaar. Nu vind ik een kopje Nespresso op zijn tijd best lekker en ook het gemak spreekt me aan. In de winkel werd ik aangesproken door een boomlange Nespresso nicht in bedrijfskledij. Na wat afhoudend geschutter kregen we toch een gesprek over koffie. Welke koffie drinkt u, vroeg hij? Filterkoffie, was mijn antwoord. Zijn neusje trok op en er volgde een ingestudeerde zin die er grofweg op neerkwam dat filterkoffiedrinkers koffie drinken om de hoeveelheid en niet om de smaak, die immers uit het dure cupje veel beter was. Nou, de amant en ik proeven écht wel het verschil tussen Douwe Egberts koffie en de koffie die we meenamen van de Aldi. Koffiesnobs.

Beeldend

Toen ik ging werken voor het Internationale Cultuurbeleid vond ik het noodzakelijk om mezelf een beetje te verdiepen in de beeldende kunst. Van architectuur, design en film wist ik ook niet veel maar mijn kennis van grote namen in de beeldende kunst kwam mij het armetierigst voor. Ik abonneerde mij dus op Kunstbeeld, hét tijdschrift voor beeldende kunst. Anderhalf abonnementjaar later sla ik nummer 2 van 2012 open. Ik heb tijd, het is een koude zondagmiddag en ik wil niet weer een blad ongelezen wegleggen. Het is allemaal niet best. Urgentie en betrokkenheid lijkt bij Nederlandse kunstenaars te ontbreken, concludeert Rob Perrée. 'Conceptuele kunst' is uitgegroeid tot een containerbegrip aldus Machteld Leij. Galerie eigenaar Tsjalling Venema signaleert een passieve houding bij jonge kunstenaars als het aankomt op het verkopen van hun werk. En na het lezen van het essay van Robbert de Roos waarin nog eens even in 4 (!) pagina's uiteen wordt gezet waarom de kunst weer relevant moet worden om de huidige 'ontbossing' van het culturele veld een weerwoord te bieden, zakt je helemaal de moed in de schoenen. Het is echt werkelijk waar een mooi blad en het geeft veel tentoonstellingen een aantrekkelijke introductie. Maar mijn lijfblad zal het niet worden.

Himalaya Ginger Harmony

Na India ben ik op de Ayurvedische tour. Ik heb weliswaar nog steeds geen sapcentrifuge gekocht ondanks dat ik me dat stellig voornam na de dagelijkse groentesappen in ons hotel, maar ayurvedisch is het helemaal. Ginger thee is mijn favoriet op kantoor. Je moet immers je harde stem goed onderhouden. In het lege doosje staan oefeningen. Deze is te mooi om jullie te onthouden:

Dans&ontspan

Ga rechtop staan, sluit je ogen en ontspan. Adem diep in en lang uit, word je bewust van elke spanning in je lichaam en laat deze heel bewust los. Zwaai je lichaam zachtjes van de ene naar de andere kant, dans en beweeg subtiel elk lichaamsdeel. Als je over rustige, ritmische muziek beschikt, laat die dan op de achtergrond meespelen.

Vraag aan uw dokter of deze oefening voor u geschikt is.

Rookdilemma

Hoe pak je het aan als je nooit hebt overwogen te stoppen met roken maar toch bent gestopt? Zomaar, omdat je gewoon echt niet kan inhaleren als je longontsteking hebt. Omdat het gewoon fysiek niet lukt. Mijn kapster had daar geen last van. Tegelijkertijd met mijn longontsteking lag zij in het ziekenhuis met een longonsteking aan de prednison waar ze twee keer per dag met haar infuusje naar de rookruimte schuifelde voor een broodnodige shot nicotine. Het idee is niet eens in me opgekomen de eerste weken na mijn ziekteval. Dat roken een optie was, laat staan een wens. Nu beginnen echter langzaamaan die gevoelens terug te komen. Ik wil het weer. Zeker als ik deze reclame zie.