Te oud?

Ik ben nog net geen veertig maar gisteren vond ik voor de eerste keer dat ik echt ergens te oud voor werd. Ik zwoer de minirok en bermuda reeds jaren geleden af, maar dat was louter uit esthetische overwegingen, voor de nachttrein uit Amsterdam voel ik me echt te oud. De aanleiding om uberhaupt in die trein te gaan zitten was uiteraard van feestelijke aard. Wat is er fijner dan op de eerste zwoele avond van 2010 ongelimiteerd te borrelen aan een mooie Amsterdamse gracht in goed gezelschap? De wandeltocht over de grachtjes terug rond half twee had ook nog iets romantisch. Het centraal station (waar is de ingang?) en de daarop volgende treinreis zijn, hoe grappig sommige dronken mensen ook kunnen zijn, genoeg om je terug te trekken op een rietgedekte boerderij in de provincie en nooit meer de deur uit te gaan.

Waarom?

Gisteren heeft de amant zonder overleg, ruggespraak, intervisie of iets wat maar in de verste lijkt op een vorm van dialoog mijn trapgat versiert met oranje vlaggetjes. 'Waarom?' vroeg ik. 'Omdat het kan' was zijn antwoord. Onze relatie is een geheel nieuwe fase in gegaan.

Desalniettemin

Ik liep natuurlijk hopeloos achter als niet-twitteraar werd mij verzekerd, dus sinds vorige week volg ik de tweets van wat willekeurige kamerleden en lijsttrekkers tijdens hun verkiezingscampagnes. Ik weet nu dus op welk marktplein ze staan te folderen of aan welk debat ze deelnemen, dat is vaak ook het enige dat je kwijt kan in die korte berichten. Hun tweetgedrag en taalgebruik wordt ook geanalyseerd en nu is het verwijt dat niet iedereen voldoende terugtweet naar hun volgers. Maar dat is toch niet te doen? Mijn voorlopige conclusie is (het is nu een week dat ik kijk hè) dat het mooiste dat twitter tot nu toe heeft voortgebracht de verrijking is van het Nederlandse taalgebruik met alle derivaties van het woord 'twitter' (wat dacht je van 'politwiek'?). Dat is trouwens een moeilijk woord 'derivatie'. Dat is niet verstandig, aldus een taalkundige van de week op BNR radio die Marianne Thieme noemde als voorbeeld van iemand die te moeilijke woorden gebruikte in haar media optredens. Ze had 'desalniettemin' gebruikt en 'paradigma' en dat snappen de burgers niet. Kijk ook eens hier voor pareltjes van het Nederlandse taalgebruik in verkiezingstijd.

Miguel, onze hoop in barre tijden

Ik en mijn werk

'Wie ben ik zonder werk?' bedacht ik me vandeweek. Ik ben in ieder geval geen enthousiaste blogger meer want ik weet werkelijk niet wat er te melden valt over mijn vakantie. Iedere ochtend neem ik een lang bad, ik lees veel kranten, surf over het net en kijk alle debatten, mijn huis is tip top in orde met verse bloemen. Iedere dag doe ik gezellige dingen met leuke vrienden en soms zelfs met hun kinderen. De schoonheidsspecialiste, de kapper en de schouwburg zijn bezocht, dus aan mezelf heb ik ook al gewerkt. Daarbij heb ik nieuwe schoenen gekocht en een mooie jurk. Maar nu ben ik er wel een beetje klaar mee. Ik kan natuurlijk wel als de eerste de beste 'expert' commentaar gaan leveren op de stand van het land of een blog gaan schrijven over mode maar wie zit daar op te wachten? Hoe lang zou je niet moeten werken voordat er creativiteit opborrelt?

Het grote tante & nichten nagelfeest

Creatieve begrenzing

Als Toos werkeloos en nog steeds een beetje gekluisterd aan de centrale verwarming, heb ik al tweemaal per ongeluk de TV ingeschakeld tijdens de Teleac cursus 'scrappen'. In mijn immer voortdurende zoektocht naar een zinvolle (?) hobby die bij mij past, keek ik gebiologeerd naar dit programma. Het is creativiteit binnen een vastgesteld kader. Met standaard lay-outs, kant-en-klare vellen met opdruk, letterstickers en stempels. Het is als creatief koken met een instant AH maaltijd, als gipsafdrukken maken van een kaboutermal of natuurlijk, wie kent het niet, verven op zijn Ravensburgs. 'Weest u niet bang om de foto's een beetje schuin over elkaar heen te plakken, dat mag en geeft een speels effect.' Bij 'scrappen' heb je dus een juf die zegt wat er mag. Dit wordt hem dus ook niet, mijn hobby.