Het is een vak

Ik heb me altijd voorgenomen geen bijdrages te gaan schrijven over katten. Vroeger vond ik Aaf Brandt Corstius vaak leuk totdat ze over haar katten ging schrijven. Daarna ging ze ook nog over moederschap, bevallingen en baby's schrijven en haakte ik definitief af. Sylvia rules. Maar vandeweek schreef Aaf een column over mij, over een meisje dat dood ging in een enge film. Dus nu mag ik over katten schrijven (volgt u hem nog?). Gisteren heeft de amant is zijn nette jasje zich in het zweet staan werken bij de Praxis. Omdat ik te beroerd was om een dure zaag te kopen maar er toch iets gezaagd moest worden, hebben we het in de winkel gedaan. Latjes voor een kattentrap die wij vanavond in elkaar gaan zetten. Het dier kan namelijk niet springen. Toen ik hem gisteren voor de zoveelste keer kwam ontzetten uit de tuin van Today's Art liep poeslief uit zichzelf, terwijl ik me onderhield met de jongens die daar werken over katten in het algemeen en de mijne in het bijzonder, zijn blauwe reismandje in. En ging daarin zitten wachten tot ik hem weer mee naar huis nam.

Sponsorblamage

Op 1 oktober vertrekken we met een groep van 13 vrouwen naar India. In Pondicherry gaan we vrouwen helpen met het bouwen van een eigen huis. We zoeken sponsors voor bouwmaterialen. En daarom stuurde ik alweer een poosje geleden een zelfgeknutselde sponsorbrief waarin ik vriendelijk om een bijdrage vroeg aan vrienden en familie van wie ik dacht dat ze iets konden missen. Daarna werd het angstvallig stil. Ik heb 40 euro gekregen van een vriendin van de amant die helaas niet op mijn 40e verjaardag komen kon. Dat was het. De man van één van die vrouwen is onze penningmeester en stuurt tweewekelijks een excell sheet met de donaties. Ik heb snel een aanzienlijk deel van mijn vakantiegeld gestort dus mijn totaalbedrag is zeker niet het laagst, maar ik vind die tweewekelijkse overzichten niet zo leuk. Dus eigenlijk schiet ik al te kort voor vertrek. Dat het me niet eens lukt sponsorgeld te zoeken. Wat hebben die vrouwen in Pondicherry nu aan mij? Klussen kan ik ook al niet.

Is Ted er nog?

Gisterenmiddag mijn hart opgehaald in het Haagse dierenasiel. We moesten even doorbijten want de doordringende kattenlucht sloeg je even op de strot maar na 5 minuten rook je het niet meer. Steeds gingen we een andere kamer in met katten in hokjes en katten die los mochten lopen. In iedere kamer kwam er altijd een gezelligerd luid miauwend op je af of knorde je tegemoet vanuit een mandje. En je mocht iedereen aaien. Amant werd ook nog lief in zijn nekje geknauwd door een enorme grote blije kater. Kiezen was moeilijk. Alle katten hadden een enorm dossier en een lieve dame besprak alle katten met eindeloos geduld. Geen langharig beest, geen probleempoes, niet te groot en geen slopertje maar gewoon een gezellig dier dat blij is als je thuis komt en bij voorkeur poept in de tuin van de buren. Hij heet Timmy. Heeft de hele avond op de bank tussen ons in liggen knorren maar ziet nu een beetje pips rond zijn zwarte neus. Hij moest een beetje spugen. Uitgestelde stress denken we, komt goed.

Feest

Wat een feest, laptop terug met nieuwe harde schijf, back up terug gezet door lieve jongens van de computerwinkel (ze zijn zo lief omdat ze veel aan me verdienen) en een rete snelle verbinding zoals vroeger. Gelukkig ook geen Hemelvaart meer (midden in de week een zondag brrrr) dus een gewone verse krant, de zon schijnt en ik heb vrij. O ja mijn schoonmaak jongedame is ook net geweest en alles ruikt hier naar viooltjes. Heerlijke dag.

Harde schijf

De harde schijf van mijn laptop is vervangen in het SONY diagnose centrum ergens in Duitsland. Op het strand van Sicilië werden de amant en ik per sms op de hoogte gehouden van het welbevinden en de lokatie van de laptop. Nu is hij terug en moet alleen de back up nog worden teruggezet en de aangeschafte software. Vroeger had ik alles illegaal maar nu heb ik betaald voor programma's. Zou de harde schijf daarom gecrashed zijn? Tot snel dus.

Oranje groet

Dit is wel het grootste bloggat allertijden, ik krijg er commentaar op. Maar mijn laptop is out of order door vervuiling en daardoor vergaande traagheid. Dat bleek na een uur telefonisch overleg met diverse Ziggo helpdesken (de Ziggo helpdesk voor al uw problemen tot de modem en de Ziggo helpdesk voor al uw problemen vanaf de modem). Deze helpdesken hanteren andere tarieven. En laat ik nu net een aantal keer digitale inspiratie hebben gehad. Gedachten over bossen met lage bomen en gemiddeld intimiderende intelligentie, opvattingen over het bouwen van huizen in India en hoe je daar in godsnaam fondsen voor werft, ideeën over hoe Russen drinken en waarop zij graag toasten en visies op Koninklijke kus-scenes en nog veel meer spannende dingen. Helaas, slechts deze zinnen van op het werk kan ik nu delen.

De tand des tijds

Wat zegt dat over mij, een aantal van de cadeaus die ik mocht ontvangen gisterenavond tijdens topfeestje? Een gecapitonneerde lila neplederen theemuts, een geborduurd woord 'lichtekooi' in een gouden lijstje, een fles safari met opblaasbare wereldbol, een trouwfoto-album, 2 oranje bath gloves en een LCD screen schoonmaaksetje omdat ik dan leuk 2 hobbies kon combineren, tv kijken en schoonmaken. Dat zegt in ieder geval dat deze mensen me goed kennen en weten waar ze me blij mee kunnen maken. Heel blij word ik van het gedicht van M. getiteld 'De tand des tijds'. De laatste alinea ook voor jullie:
Over 40 jaar doen wij aan bejaarden fitness
En ben je een goed ingedroogde mooie oude bes
Die zich op haar oude dag nog lekker in een yoga houding perst
En elke dag haar heupflacon met sherry ververst
en meer van dit. Geweldig.