Tijd voor fictie

Na vier dagen eenzame opsluiting was ik dolblij met anderhalf dagje werken. Maar nu weer in hotel. Het gaat er om spannen vanavond. Demonstranten hebben aangekondigd de red zone binnen te marcheren. En de regering heeft het leger ingezet om de red zone te beschermen. In de red zone zijn de Pakistaanse overheidsgebouwen, de ambassades en uiteraard een zeker hotel. Heb net twee mannetjes laten schrikken door ineens op het dak te staan via een nooduitgang. Dat was niet helemaal de bedoeling. Tot zover wat ik meemaak. Dat lijkt dus veel maar is op afstand. Tijd voor fictie, concludeerde vriendin M. Huiswerk schrijfcoach dus.

Dag twee

Dag twee van niet geheel vrijwillige opsluiting in hotel. Ik heb een mooie kamer met internetverbinding en tv, er is een zwembad, één restaurant is open en het koffietentje. Ik en de andere gasten, dat zijn er niet veel, verplaatsen zich van ene lokatie naar de volgende. Vrienden gemaakt met Duitse KMAR man en de Thaise Spa dame. Ze had weinig klanten dus mijn handen en voeten erg mooi.
Verder ontvang ik updates van onze beveiligingsman. Islamabad's wegen nu volledig geblokkeerd in afwachting van de mars uit Lahore. Helemaal vreedzaam is het niet meer. Ik zou wel een wijntje lusten maar helaas. Niet te krijgen in dit hotel.
Leermoment. Volgende lockdown is met drank en dvd-tjes.

Opgesloten

Zojuist heerlijk ontbeten in het hotel met op de achtergrond de panfluitversie van Bring in the clowns. Nog niets te merken van de grote mars die er vandaag aankomt op de onafhankelijkheidsdag van Pakistan. Oppositiepartijen hebben hun achterban opgeroepen in colonne naar Islamabad te trekken en daar het aftreden van huidige minister president te eisen.
Voor de details zie hier.
Het gevolg is dat ik op dag 3 van mijn verblijf in Pakistan in lockdown zit zoals dat zo mooi heet. Ik mag mijn hotel niet uit. De komende dagen. Er daagde me wel iets uit een overdrachtsgesprek dat dit wel eens aan de hand was zo af en toe maar toen ik in de nacht van maandag op dinsdag van het vliegveld werd gehaald, bleek het acute realiteit. Nog wel anderhalve dag op de ambassade geweest en iedereen ontmoet maar gisteren keurig naar hotel gebracht om maandag pas weer opgehaald te worden. Ik kan er ook niet uit. Straten in mijn zone zijn geblokkeerd met hele grote zeecontainers. Verwacht dus een aantal blogs! Tijd zat.

Puinruimen

Alhoewel mijn dagen bestaan uit het openen van laden en kastjes die ik reeds vele jaren niet geopend had en ik nu bijna al mijn vergaarde huisraad weer eens door mijn handen heb laten gaan, voel ik me goed. Het is lekker weer, ik rommel van kamer naar kamer, gooi eens wat weg, ruim eens wat op, lunch tussendoor in mijn favoriete tentjes in de buurt, bel eens een verzekeraar of energieleverancier en luister naar oude hervonden cd's.
Ook een lichtpunt, weliswaar van weinig nut voor mij, is dat lijn 11 weer rijdt sinds vandaag! Van de acht jaar op de Conradkade heeft er vier jaar geen gereden of slechts in één richting. Het is een mooie dag die je bijna doet vergeten dat nog niemand heeft gereageerd op je fijne bank met lichte poezenschade die al 48 uur gratis op marktplaats staat.

Een blog is niet meer genoeg

Op dit moment is mijn leven een aaneenschakeling van afscheid nemen. Tamelijk grote onzin want ik vertrek pas over een maand, maar ja ik kan moeilijk alle campingplaatsen in Europa af om iedereen gedag te zeggen. Een zogenaamde tournée d'adieu. Had ik het eerder bedacht dan had ik het gedaan, in een rijdende pipo wagen.
Goed, afscheid komt in vele vormen en maten. Formeel in nette entourage of kipkluivend met een begeleidend sausje. Er is altijd drank en er zijn cadeaus. Ik wil geen cadeaus want ik ben mijn halve huisraad aan het afstoten, dus er moeten juist dingen uit. Bovendien neem je in mijn professie vaker afscheid dus heb je feitelijk veel meer cadeau-momenten dan in andere professies. Oneerlijk dus. Nu heb ik echter toch een cadeau gekregen van mijn Raad van Advies (die zichzelf buiten mij om de titel Raad van Toezicht hebben toe-ge-eigend omdat ze denken zo meer invloed te kunnen uitoefenen). Het is...een schrijfcoach op afstand! Een docent van de schrijversvakschool die me in aantal online sessies zal begeleiden bij het schrijven van korte verhalen. Omdat het er nu maar eens van moet komen. Daar in Islamabad. Drie ingrediënten werden vast genoemd voor de eerste serie op te leveren verhalen. Een zwemmoment, een scene met kat & balkon, en sex. Einddoel is publicatie, oplage onbekend. Ik krijg het nog druk.

I am back

Nanna als schrijfster, Nanna the come back kid. Zomaar ineens. Amant de deur uit. Tijd te over en opeens op maandagochtend inspiratie. Tikkeltje ongeleid nog maar dat zal zich snel veranderen. En waarom? Was het de briljante clip tijdens de eerste aflevering van Zomergasten gisteren? Of toch de vage webcam tekensessie erachteraan? Is het het weer, de opspelende hormonen of mijn nieuwe jurk? Het vooruitzicht op een nieuwe werkplek? Mijn lezers zijn natuurlijk al lang afgehaakt. Voordat ik ze teruglok met slinkse marketing technieken eerst maar eens een blog met inhoud schrijven.

Iedereen z'n moeder

Ik dacht dat iedereen z'n moeder je afleerde met open mond te eten. Dat dat gemeengoed was. Dat iedere moeder waar ook ter wereld je dat afleerde naast de vele dingen die ze je daarnaast aanleerde. Maar hele volkeren zijn overgeslagen door hun moeders. Waaronder de Chinees. En die ene keer per maand in de Wong Kee overleef ik dat nog net, Chinezen die met open mond eten, maar nu ga ik dus naar China. En lees ik een artikel waarin ik word gewaarschuwd: 'Leuk of niet, Chinezen hebben gewoontes die ons als kind als de wiedeweerga zijn afgeleerd'. Dus ik ben gewaarschuwd. En angstig.