De tand des tijds

Wat zegt dat over mij, een aantal van de cadeaus die ik mocht ontvangen gisterenavond tijdens topfeestje? Een gecapitonneerde lila neplederen theemuts, een geborduurd woord 'lichtekooi' in een gouden lijstje, een fles safari met opblaasbare wereldbol, een trouwfoto-album, 2 oranje bath gloves en een LCD screen schoonmaaksetje omdat ik dan leuk 2 hobbies kon combineren, tv kijken en schoonmaken. Dat zegt in ieder geval dat deze mensen me goed kennen en weten waar ze me blij mee kunnen maken. Heel blij word ik van het gedicht van M. getiteld 'De tand des tijds'. De laatste alinea ook voor jullie:
Over 40 jaar doen wij aan bejaarden fitness
En ben je een goed ingedroogde mooie oude bes
Die zich op haar oude dag nog lekker in een yoga houding perst
En elke dag haar heupflacon met sherry ververst
en meer van dit. Geweldig.

Pod&Pad&Phone

Je kent ze wel. Het gouden trio van Apple. Begerenswaardige, mooi vormgegeven gadgets. Ik zie de schoonheid van de vorm. Daar ben ik niet blind voor. En toch heb ik ze niet en begeer ik ze nog minder en net als met die 40 urige werkweek die ik nog heb (zie eerdere column) val ik ook nu weer een beetje buiten de boot. Muziek in je oren, dicht tegen je hersenen aan, is zo'n beetje het meest vreselijke dat ik me kan voorstellen. Ik vermoed dat het een erkende marteltechniek in Guantanamo Bay is. Pad&Phone kunnen me meer bekoren maar die doen nu juist weer dingen die ik met andere apparaten die ik bezit ook al kan (behalve suffe spelletjes spelen maar dat wil ik helemaal niet). Dus dan koop je een gadget terwijl het oude apparaat nog werkt. Tsja en dan komt mijn calvinistische aard toch weer de bocht om zeilen zegt de vrouw die recent haar van oma ge-erfde Philips TV na 17 jaar heeft vervangen. Omdat ik steeds moest opstaan van de bank om erop te slaan.

H

Helaas Kristien Hemmerechts eruit evenals AFTh, sorry geen fan (meer) en zeker niet herleesbaar. Hele plank Hermans blijft uiteraard evenals Houellebecq. En natuurlijk Maarten 't Hart om wie ik altijd kan lachen. Gedwongen door ruimtegebrek in boekenkast maakt een mens keuzes. Rob van Erkelens, wie kent hem nog, ooit één van de debutanten die ik beschreef in mijn scriptie over de generatie Nix, jammer jongen. Giphart zit nog op de wip. En wat te doen met talloze engelse pockets, soms goed, soms vliegreisverpozing, gekocht op vliegvelden in vreemde landen. Beetje beduimeld met slappe kaftjes. Grunberg heeft en houdt ook een hele plank. Ben pas bij de G. Eerst maar eens een wijntje.

Rutschfest yogapaleis

Jeugd in Athene

"In hun statement over Wasted Youth zeggen beide regisseurs: “Sommige films worden gemaakt met een gevoel van urgentie. Het zijn films waarvoor geldt: nu of nooit. Wasted Youth hoort daar zeker toe." Urgentie heeft in ieder geval niets te maken met haast dat bleek maar weer. En dit statement is natuurlijk een hele grote open deur met de zeggingskracht van een éénlettergrepige uitroep. Maar toch wel intrigerende film, de openingsfilm van filmfestival Rotterdam, helaas 3 kwartier te lang en te traag. Ik begrijp dat die traagheid functioneel was maar dat begreep ik al snel. Wat wel weer leuk was dat ik en collega in foyer omver werden gelopen door Griekse hoofdrolspelers Harry en Tiny. Volgende week weer een avondje IFFR.

n smok zunder snorre is as n aai zunder zolt

Na alle spannende vakantielokaties in 2009 en 2010 net terug van 3 daagjes uit in eigen land. Omdat in Den Haag nog steeds helemaal niets gebeurt naar het Hoge Noorden afgereisd. De laatste keer dat ik in Groningen was, stond ik de hele dag kou te lijden aan roeibaan Harkstede en daarna werd ik dronken op het balkon van Vindicat aan de Grote Markt...dat waren nog eens tijden. Er is niet veel veranderd. Groningen blijft leuk met een zeer hoge kroegdichtheid en een gerenoveerd Groninger museum. Dat museum blijft een raar gebouw en voor de tentoonstelling die er nu is over Rusland hoef je zeker niet te gaan maar de Job lounge en de mediaruimte ingericht door Jaime Hayon zijn meer dan de moeite waard. Lekker cultureel publiek ook, veel dik berande brillen, kekke rode leren jasjes en makkelijke schoenen. Gelogeerd hebben we in een geweldig stadshotel waar we heerlijk ontbeten met brood uit eigen bakkerij naast de open haard. Fijn.

Kommunikasie

Sinds ergens midden vorige week rijdt lijn 11 niet wegens verzakkende sporen door kadewerkzaamheden. Deze tram rijdt voor mijn raam langs richting Station HS. Heel die periode zien wij mensen hoopvol en kleumend op de halte staan wachten op een tram die niet komt. Deze wachtende mensen zijn naar alle waarschijnlijkheid visueel gemankeerd, want het spoor is volledig onzichtbaar onder een pak sneeuw en ijs, maar daar gaat het niet om. De HTM heeft pas op eerste kerstdag in de hele vroege en verlaten ochtend (ik was net op) een mannetje de halte laten afzetten en een papiertje laten opgehangen. Heel dapper. Nu wil de NS de volle verantwoordelijkheid op zich nemen voor de omroepberichten en de reisinformatie voor de treinreizigers, lees ik vandaag. Dat was eerst een gedeelde verantwoordelijkheid van NS en ProRail met als gevolg dat er dus niets bruikbaars werd omgeroepen. Nu begint álles natuurlijk met het némen van verantwoordelijkheid, dat juich ik alleen maar toe. Zelfs slecht nieuws is verkoopbaar, daar ben ik van overtuigd. Maar je moet wel durven en zeg nou zelf, zou jij als HTM-er, NS-er of ProRailer nog durven?