Beeldend

Toen ik ging werken voor het Internationale Cultuurbeleid vond ik het noodzakelijk om mezelf een beetje te verdiepen in de beeldende kunst. Van architectuur, design en film wist ik ook niet veel maar mijn kennis van grote namen in de beeldende kunst kwam mij het armetierigst voor. Ik abonneerde mij dus op Kunstbeeld, hét tijdschrift voor beeldende kunst. Anderhalf abonnementjaar later sla ik nummer 2 van 2012 open. Ik heb tijd, het is een koude zondagmiddag en ik wil niet weer een blad ongelezen wegleggen. Het is allemaal niet best. Urgentie en betrokkenheid lijkt bij Nederlandse kunstenaars te ontbreken, concludeert Rob Perrée. 'Conceptuele kunst' is uitgegroeid tot een containerbegrip aldus Machteld Leij. Galerie eigenaar Tsjalling Venema signaleert een passieve houding bij jonge kunstenaars als het aankomt op het verkopen van hun werk. En na het lezen van het essay van Robbert de Roos waarin nog eens even in 4 (!) pagina's uiteen wordt gezet waarom de kunst weer relevant moet worden om de huidige 'ontbossing' van het culturele veld een weerwoord te bieden, zakt je helemaal de moed in de schoenen. Het is echt werkelijk waar een mooi blad en het geeft veel tentoonstellingen een aantrekkelijke introductie. Maar mijn lijfblad zal het niet worden.

Himalaya Ginger Harmony

Na India ben ik op de Ayurvedische tour. Ik heb weliswaar nog steeds geen sapcentrifuge gekocht ondanks dat ik me dat stellig voornam na de dagelijkse groentesappen in ons hotel, maar ayurvedisch is het helemaal. Ginger thee is mijn favoriet op kantoor. Je moet immers je harde stem goed onderhouden. In het lege doosje staan oefeningen. Deze is te mooi om jullie te onthouden:

Dans&ontspan

Ga rechtop staan, sluit je ogen en ontspan. Adem diep in en lang uit, word je bewust van elke spanning in je lichaam en laat deze heel bewust los. Zwaai je lichaam zachtjes van de ene naar de andere kant, dans en beweeg subtiel elk lichaamsdeel. Als je over rustige, ritmische muziek beschikt, laat die dan op de achtergrond meespelen.

Vraag aan uw dokter of deze oefening voor u geschikt is.

Rookdilemma

Hoe pak je het aan als je nooit hebt overwogen te stoppen met roken maar toch bent gestopt? Zomaar, omdat je gewoon echt niet kan inhaleren als je longontsteking hebt. Omdat het gewoon fysiek niet lukt. Mijn kapster had daar geen last van. Tegelijkertijd met mijn longontsteking lag zij in het ziekenhuis met een longonsteking aan de prednison waar ze twee keer per dag met haar infuusje naar de rookruimte schuifelde voor een broodnodige shot nicotine. Het idee is niet eens in me opgekomen de eerste weken na mijn ziekteval. Dat roken een optie was, laat staan een wens. Nu beginnen echter langzaamaan die gevoelens terug te komen. Ik wil het weer. Zeker als ik deze reclame zie.

Ik ben voornemens...

Om minder eten weg te gooien, vaker naar het theater te gaan, een cursus te gaan doen ergens in, vaker aan yoga te doen, mijn neefje en nichtje meer te zien, mijn werk meer te waarderen, meer boeken te lezen dan in 2011 (slechts 20 boeken!), de amant te leren koken, vaker mijn nagels te lakken, de poes te leren springen, naar Shanghai te gaan en mijn haar te blijven verven. Ik vind het vrij overzichtelijk. Haalbaar zelfs.

Leven als een bejaarde

Het tempo is een tikkeltje terug geschroefd. Ik doe rustig aan en wandel een beetje in mijn buurt. Iedere middag doe ik een dutje en om half elf 's avonds gaan de luiken als vanzelf dicht. Een longonsteking en de naweeën daarvan (rode spikkels op je lijf), ik kan het niemand aanbevelen. Inspirerende blogideeën krijg je er ook niet van. En ik had me nog zo voorgenomen weer vaak te gaan schrijven. Nog even geduld.

Enge buurman

Vermoedens hadden we al. Als je woont in een zuurstokroze geverfd huis met 'sociale woningbouw' groene kozijnen, dan moet je een tikje in de war zijn. Jammer dat poes daar verdwaalde in de tuin. Ik stond weer eens met mijn mandje voor een voordeur om de kat te komen ontzetten die zich al miauwend kenbaar had gemaakt in de tuin van het roze huis. "Ik denk dat mijn kat in uw tuin verzeild geraakt is en er niet meer uit komt, zou ik hem even mogen vangen?", een keurige vraag gesteld door een keurige vrouw. "En wat gaat u doen om dat in de toekomst te voorkomen?", was daarop het antwoord. Omdat de kat op dat moment nog niet in mijn bezit was, mompelde ik iets dat het binnenhouden van de kat wellicht een optie was. Ik mocht mee naar de tuin. Gelukkig werkte kat mee en zat hij snel in de mand. "Ik hou niet van katten, ik hou van vogels" oreerde de boze buurman ondertussen en "als ik hem weer zie, jaag ik hem weg" op een toon alsof de vergiftigde kattenkorrels al in zijn broekzak zaten. Gelukkig was ik terug bij zijn voordeur. "Ik ga er van uit dat u hem voortaan binnen houdt?" vroeg buurman streng. "Nou, niet altijd natuurlijk, maar ik hoop dat hij nooit meer in uw tuin komt". "Ah, u krabbelt alweer terug!", na een driewerf ongemeend 'sorry en bedankt voor de moeite', kon ik langs de buurman heen naar buiten schieten. Het was eng.

Bouwen met vrouwen

Het dorp Nesal waar we 5 dagen gebouwd hebben is hopelijk de schok te boven van 13 (grote) Nederlandse vrouwen die kwamen helpen. Al snel werd hen duidelijk dat we wel wat konden, dus voelden we ons minder opgelaten. De aankomstceremonie was indrukwekkend. De eerste bloemenkrans van de week werd ons omgehangen en de eerste olie op ons voorhoofd gesmeerd. Er zouden nog vele rituelen volgen.

Na een rondleiding door het dorp begonnen we aan de eerste huizen, bakstenen sjouwen, metselen en zand storten voor de fundering zodat het huisje tsunami proof wordt. Op dag 2 en 3 gingen we in kleinere groepjes weer twee andere Habitat huizen aan de binnenkant verven, twee lagen natte kalkverf erop. De huisjes zijn net zo groot als jouw fietsschuurtje. Dag 4 was de grote klus, bij weer een ander huis in het dorp moest een dak worden gestort. Met zo'n 30 man was dat in bijna 2 en half uur gedaan, de cementmolen heeft niet stil gestaan en pauze was onmogelijk, heftig werk, het doorgeven van schalen nat cement bij 35 graden in de blakerende zon. De laatste dag weer met zijn allen bij de eerste huiseigenaren. Overal waar we bouwden, bouwde de familieleden en dorpsgenoten mee. Ook opa, een tanig mannetje van 70 gekleed in een korte sari. Gelukkig hadden we meewerkend voormannen van Habitat bij ons die konden vertalen zodat we ook meer te weten kwamen over de huiseigenaren.

Niet gewend aan dit extreem hete en vochtige klimaat waren wij chronisch bezweet, rood aangelopen en ontzettend smerig. Naast je in de doorgeefrij van bakstenen en/of schalen zand en/of schalen cement (we hadden geen kruiwagens) stond dan een Indiase vrouw in een schitterende schone sari zonder een drupje zweet te laten net zo hard te werken als jij. Het allerleukste was het contact met de kinderen van het dorp die deze week vakantie hadden en altijd rond onze tent scharrelden om met ons te spelen en naar ons te kijken en hun basis engels op ons los te laten.

Onze eigen rol in het geheel wil ik niet overdrijven. Het blijft vreemd om arbeid in te vliegen terwijl die ruim voorhanden is, de ontvangen eerbetonen en ceremonies heb ik soms moeizaam doorstaan maar het feit dat wij een grote financiele bijdrage hebben kunnen leveren aan veel huizen in het dorp en de mensen hebben leren kennen die er vervolgens gaan wonen, was erg bijzonder. Ik sta nog steeds achter de doelstellingen van Habitat. Habitat verstrekt een lening zonder winstoogmerk en bouwt huizen samen met lokale vaklui. Het initiatief ligt bij de toekomstige huiseigenaar, die zelf een verzoek indient voor het huis, meehelpt tijdens de bouw en de woning terugbetaalt. Ik zou best nog eens terug willen en zien of de klei met riet-hutten die nu naast of voor de opgetrokken stenen bouwsels staan ook daadwerkelijk worden afgebroken als de stenen huizen gereed zijn.

Een reis met 13 dames schrok mij vantevoren nogal af maar dat bleek reuze mee te vallen, er is geen onvertogen woord gevallen en we hebben veel gelachen. Charly, onze Habitat voorman, een stoere Indiër met een geweldig gevoel voor humor die al 17 jaar voor Habitat India werkt en voor wie alle kinderen in het dorp ontzag hadden, was onder de indruk. Dit was in zijn 17 jaar de 3e groep die hij kende die geheel uit vrouwen had bestaan. Onze goedlachsheid (hij bedoelde vrolijke luidruchtigheid) had ons erg snel en gemakkelijk met de bevolking in contact gebracht en dat had hij wel eens anders meegemaakt.

Op de terugreis spraken wij al over de volgende bouwreis...