Puinruimen

Alhoewel mijn dagen bestaan uit het openen van laden en kastjes die ik reeds vele jaren niet geopend had en ik nu bijna al mijn vergaarde huisraad weer eens door mijn handen heb laten gaan, voel ik me goed. Het is lekker weer, ik rommel van kamer naar kamer, gooi eens wat weg, ruim eens wat op, lunch tussendoor in mijn favoriete tentjes in de buurt, bel eens een verzekeraar of energieleverancier en luister naar oude hervonden cd's.
Ook een lichtpunt, weliswaar van weinig nut voor mij, is dat lijn 11 weer rijdt sinds vandaag! Van de acht jaar op de Conradkade heeft er vier jaar geen gereden of slechts in één richting. Het is een mooie dag die je bijna doet vergeten dat nog niemand heeft gereageerd op je fijne bank met lichte poezenschade die al 48 uur gratis op marktplaats staat.

Een blog is niet meer genoeg

Op dit moment is mijn leven een aaneenschakeling van afscheid nemen. Tamelijk grote onzin want ik vertrek pas over een maand, maar ja ik kan moeilijk alle campingplaatsen in Europa af om iedereen gedag te zeggen. Een zogenaamde tournée d'adieu. Had ik het eerder bedacht dan had ik het gedaan, in een rijdende pipo wagen.
Goed, afscheid komt in vele vormen en maten. Formeel in nette entourage of kipkluivend met een begeleidend sausje. Er is altijd drank en er zijn cadeaus. Ik wil geen cadeaus want ik ben mijn halve huisraad aan het afstoten, dus er moeten juist dingen uit. Bovendien neem je in mijn professie vaker afscheid dus heb je feitelijk veel meer cadeau-momenten dan in andere professies. Oneerlijk dus. Nu heb ik echter toch een cadeau gekregen van mijn Raad van Advies (die zichzelf buiten mij om de titel Raad van Toezicht hebben toe-ge-eigend omdat ze denken zo meer invloed te kunnen uitoefenen). Het is...een schrijfcoach op afstand! Een docent van de schrijversvakschool die me in aantal online sessies zal begeleiden bij het schrijven van korte verhalen. Omdat het er nu maar eens van moet komen. Daar in Islamabad. Drie ingrediënten werden vast genoemd voor de eerste serie op te leveren verhalen. Een zwemmoment, een scene met kat & balkon, en sex. Einddoel is publicatie, oplage onbekend. Ik krijg het nog druk.

I am back

Nanna als schrijfster, Nanna the come back kid. Zomaar ineens. Amant de deur uit. Tijd te over en opeens op maandagochtend inspiratie. Tikkeltje ongeleid nog maar dat zal zich snel veranderen. En waarom? Was het de briljante clip tijdens de eerste aflevering van Zomergasten gisteren? Of toch de vage webcam tekensessie erachteraan? Is het het weer, de opspelende hormonen of mijn nieuwe jurk? Het vooruitzicht op een nieuwe werkplek? Mijn lezers zijn natuurlijk al lang afgehaakt. Voordat ik ze teruglok met slinkse marketing technieken eerst maar eens een blog met inhoud schrijven.

Iedereen z'n moeder

Ik dacht dat iedereen z'n moeder je afleerde met open mond te eten. Dat dat gemeengoed was. Dat iedere moeder waar ook ter wereld je dat afleerde naast de vele dingen die ze je daarnaast aanleerde. Maar hele volkeren zijn overgeslagen door hun moeders. Waaronder de Chinees. En die ene keer per maand in de Wong Kee overleef ik dat nog net, Chinezen die met open mond eten, maar nu ga ik dus naar China. En lees ik een artikel waarin ik word gewaarschuwd: 'Leuk of niet, Chinezen hebben gewoontes die ons als kind als de wiedeweerga zijn afgeleerd'. Dus ik ben gewaarschuwd. En angstig.

Duts design

Je kent het wel, je hebt je goeie kleren aan, er komt visite en je denkt, ik gooi nog snel wat chloor door het toilet voor de frissigheid en ja hoor. Een vlek op je broek. Dáár kan je wat mee, dachten diverse ontwerpers die tevens technisch onderlegd waren (Tenminste, ik fantaseer dan dat dat zo gegaan moet zijn).

Het resultaat zie je hier, een geweldig apparaat waarmee je door programmering bleek aanbrengt op stof en zo schitterende doeken krijgt. Het was één van de hoogtepunten van de tentoonstelling Dutch Invertuals die ik vorige week bezocht. Vorige week bezocht ik de Salone del Mobile in Milaan. Ik schoof direct aan bij de lunch naast Joep van Lieshout, Maarten Baas en Hans Lensvelt.

Joep van Lieshout en Hans Lensvelt werken nu 12,5 jaar samen, de ontwerper (of is het een kunstenaar?) en de meubelproducent maakten samen deze presentatie in Milaan getiteld Furnication. Mocht je trouwens een fervente prijsvechtervlieger zijn, in de gloednieuwe lounge 4 op Schiphol is ook werk van Atelier van Lieshout te zien, de groene Glyder bank ook gemaakt door Lensvelt.

Zomaar een voorbeeld van een succesvolle samenwerking tussen een meubelfabrikant en een ontwerper. En daarvan waren er meer. Succesvolle samenwerkingen die leiden tot verkoopbare producten, zoals het werk van diverse ontwerpers voor de Vorm. Om de diversiteit van hun meubelaanbod te vergroten trekt De Vorm sinds enkele jaren ook jonge ontwerpers aan. En daar win je dus prijzen mee.

Of kijk naar wat Scholten & Bajings deden voor Karimoko bijvoorbeeld zo ongeveer het mooiste dat ik heb gezien.

Wat is me verder nog is opgevallen na 3 en halve dag slenteren door Milaan (door uw eigen trendwatcher Ping Adeltouw):

- Kurk is het nieuwe hout;
- Het thema vogels in design blijft onverwoestbaar;
- De opgespoten stoelen van Dirk van der Kooij op 3 plekken in Milaan is wellicht toch wat overdreven;
- Salone del Mobile is een event want Heineken heeft er een huis;
- Niemand gebruikt fluorkleuren in zijn interieur, maar dat weet men in Milaan nog niet;
- 3D printing oftewel ‘action design’ want overal live te zien, is heel erg hip en de toekomst (lees ook The Economist van deze week).

Nespresso snob

Vorige week was ik in de Haagsche Nespresso winkel. Maakten we eerst nog grapjes over de mensen die op zaterdag in de rij gingen staan voor koffiecupjes, nu wilde ik toch eventjes kijken. We krijgen immers een Nespresso apparaat van vrienden. De man, een gadgettype, had zijn vrouw en zichzelf het nieuwste model cadeau gedaan want die had een knopje minder of zoiets. Exit model van vorig jaar. Nu vind ik een kopje Nespresso op zijn tijd best lekker en ook het gemak spreekt me aan. In de winkel werd ik aangesproken door een boomlange Nespresso nicht in bedrijfskledij. Na wat afhoudend geschutter kregen we toch een gesprek over koffie. Welke koffie drinkt u, vroeg hij? Filterkoffie, was mijn antwoord. Zijn neusje trok op en er volgde een ingestudeerde zin die er grofweg op neerkwam dat filterkoffiedrinkers koffie drinken om de hoeveelheid en niet om de smaak, die immers uit het dure cupje veel beter was. Nou, de amant en ik proeven écht wel het verschil tussen Douwe Egberts koffie en de koffie die we meenamen van de Aldi. Koffiesnobs.

Beeldend

Toen ik ging werken voor het Internationale Cultuurbeleid vond ik het noodzakelijk om mezelf een beetje te verdiepen in de beeldende kunst. Van architectuur, design en film wist ik ook niet veel maar mijn kennis van grote namen in de beeldende kunst kwam mij het armetierigst voor. Ik abonneerde mij dus op Kunstbeeld, hét tijdschrift voor beeldende kunst. Anderhalf abonnementjaar later sla ik nummer 2 van 2012 open. Ik heb tijd, het is een koude zondagmiddag en ik wil niet weer een blad ongelezen wegleggen. Het is allemaal niet best. Urgentie en betrokkenheid lijkt bij Nederlandse kunstenaars te ontbreken, concludeert Rob Perrée. 'Conceptuele kunst' is uitgegroeid tot een containerbegrip aldus Machteld Leij. Galerie eigenaar Tsjalling Venema signaleert een passieve houding bij jonge kunstenaars als het aankomt op het verkopen van hun werk. En na het lezen van het essay van Robbert de Roos waarin nog eens even in 4 (!) pagina's uiteen wordt gezet waarom de kunst weer relevant moet worden om de huidige 'ontbossing' van het culturele veld een weerwoord te bieden, zakt je helemaal de moed in de schoenen. Het is echt werkelijk waar een mooi blad en het geeft veel tentoonstellingen een aantrekkelijke introductie. Maar mijn lijfblad zal het niet worden.